க்ருஷ்ணார்ப்பணம் - ‘ரிஷி’ (லதா ராமகிருஷ்ணன்)

 க்ருஷ்ணார்ப்பணம்

‘ரிஷி’

(லதா ராமகிருஷ்ணன்)

அவரிவருடைய கண்ணீரின் அர்த்தங்களை யெல்லாம்

தன் கண்ணீருக்கானதாக முன்வைத்துக் கொண்டிருப்போரிடம்

மென்சிரிப்போடு ஒன்றை மட்டுமே

திரும்பத்திரும்பக் கூறிக்கொண்டிருக்கிறாள் ஆண்டாள்:

”என் ஒரேயொரு கண்ணீர்த்துளியைத் தருகிறேன் –

திரியாமல் முறியாமல் திறந்து

உள்ளேயிருக்கும் உணர்வின் உணர்வை

உள்ளது உள்ளபடி

கையிலேந்திக் கொண்டுவரமுடியுமா பாருங்கள்.”

அவளறிவாள் _

அதன் வட்டம் நம் உள்ளங்கைகளில் அடங்காது.

அதன் குளிர்ச்சி சுட்டெரிக்கும்.

அதனுள்ளே தெரியும் வானவிற்கள் நம் பார்வைக்குக்

காணாதொழியும் வாய்ப்புகளே அதிகம்.

அந்த ஒற்றைக் கண்ணீர்த்துளிக்குள்

புல்லாங்குழல் உண்டு;

பிரிய குசேலர் உண்டு;

உரலில் கட்டிவைக்கப்பட்டிருக்கும்

குறும்புக் குழந்தையின் குட்டி வாய்க்குள்ளான

அகில உருண்டை உண்டு.....

ஒரு கணம் யுகமாகவும்

ஒரு யுகம் கண்ணிமைப்போதாகவும்

அந்தக் கண்ணீர்த்துளிக்குள் இயங்கும்

காலம் வேறு;

காலக்கணக்கு வேறு;

காலப்பிரக்ஞை வேறு.

வேண்டாத வேலை யிது -துண்டுபோட்டுத் தாண்டாத குறையாய் அவள் காதலைத் தோற்றதாக்குவது.

மாண்டாலும் மாறாதது ஆண்டாளின் அன்பு.

தீக்குள் விரலை வைத்தால்

நந்தலாலாவைத் தீண்டும் இன்பம் தோன்றுவது

எத்தகைய திருக்கனவு!

ஒருவகையில் உலகையே புரட்டிப்போடுவது!

விரலும் தீயும் இன்பமும் தோன்றலும் நந்தலாலாவும்

ஒருங்கிணைந்திருக்குமிந்த

ஒற்றைக் கண்ணீர்த்துளி

நேற்று பாடினாலும் நாளை பாடினாலும்

வரிகளை மீறிப்பரவும்

காற்றின் வருடல்;

குரலற்ற விளி;

பொருள் மீறிய பிரபஞ்சவெளி...

//2020, மே 12 - மீள்பதிவு//