A POEM BY ATHMAJIV

A POEM BY 

ATHMAJIV

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

.....................................................................................................................................

முன்குறிப்பு: * நட்பினருக்கு வணக்கம். கவிஞர் ஆத்மா ஜீவ் நலநிதிக்கு உங்களால் முடிந்த நன்கொடையளித்தும், உங்களால் முடிந்த நன்கொடைகள் கிடைக்க வழி செய்தும் உதவும்படி வேண்டிக்கொள்கிறேன். 

நன்கொடையளிக்க கடைசி நாள் இம்மாதம் 15ந் தேதி.

நன்கொடையளிக்கவேண்டிய ஜிபே எண் 7845576241

Please help POET ATHMAJIV, a quality Tamil poet who is distressed - healthwise and economically. any amount as donation would be most welcome and also help in securing more donations for the said cause. 

GPay Number for payment of donations 7845576241 (India)

....................................................................................................................................

A POEM BY ATHMAJIV

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

I still remain

In this cabin

Ho, Friendly Flower...

After very many years

I utter your name

Once again today.

You are the indistinct warmth  of

one half of mine.

It was you who taught me 

The language of Motherhood 

hiding inside me.

Inside the unread pages of

The story unwritten of

He who couldn’t live without attachments

And turned a prey to the man-eaters 

Who feed on his affection

You still remain

Alive

In the almirahs of forgotten memories

Escaping the termites of sorrow

infesting even miniscule reminiscences

You remain still alive

deep down

Being in the midst of all these humans

who move on with the flow of Time

I remain still here

As signifying a moving doll.

In the midst of my mass of words

that none reads

the noise of angst keeps sounding

in silence.

I remember those words of yours

Uttered before many years

Smilingly - “Just ignore those who understand not

the language of silence

and keep going”

I recall now.

“The language of silence

would always echo as deafening sound”

 Time has made the hands of he 

who penned Poetry

to stretch out for alms.

I, being crushed under the wheels of poverty

My scream seems to 

Stay outside ears many. 

Wearing the garment of  humiliations

I stand stark naked 

as personification of contradictions.

In this cabin called body

Still remaining alive.

இந்த அறைக்குள்தான்

இன்னுமிருக்கிறேன்

சிநேகப்பூ.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு

மீண்டும் உன் பெயரை

உச்சரிக்கிறேன் இன்று.

என்னொரு பாதியின் உருவற்ற

மென்மை நீ.

எனக்குள் ஒளிந்திருக்கும்

தாய்மையின் மொழியை

கற்றுத் தந்தவள்.

பற்றர வாழ முடியாதவனின்

பாசத்தை தின்னும் புறந்தின்னிகளின்

கொடுரப்பசிக்கு இரையாகிப் போனவனின்

எழுதப்படாத கதையில்

வாசிக்கப்படாத பக்கங்களுக்குள்

இன்னும் நீ

வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறாய்.

மறக்கப்பட்ட ஞாபகங்களின் அலமாரியில்

சின்னஞ்சிறு நினைவுகளையும் அரித்த

துயரக் கரையான்களிடமிருந்து தப்பித்து

இன்னும்தான் உயிர்த்திருக்கிறாய்

உள்ளுக்குள் நீ.

காலத்தின் நகர்வுகளில் நகர்ந்து செல்லும்

இத்தனை மனிதர்களின் இடையில் நானும்

நகர்ந்து கொண்டு

இன்னும்தான் இங்கிருக்கிறேன்

அசையும் பொம்மையின் அடையாளமாய்.

யாரும் வாசிக்காத என்

சொற்களின் கூட்டத்திற்கிடையில்

சோகத்தின் சத்தம் ஒலித்துக் கொண்டுதான்

இருக்கிறது மெளனமாக.

"மௌனத்தின் மொழி புரியாதவர்களை

புறந்தள்ளிப் போய்கொண்டே இரு" என்று

அன்றொருநாள் நீ

புன்னகைத்தபடி கூறியதை

நினைத்துக் கொள்கிறேன் இப்போது.

"மௌனத்தின் மொழி எப்போதும்

பெருஞ்சப்தமாகத்தான் எதிரொலிக்கும்”

உண்மைதான் சிநேகப்பூ.

கவிதை எழுதியவனின் கைகளை

ஏந்த வைத்து யாசிக்க வைத்தது

காலம்.

வறுமையின் சக்கரத்தில் நசுங்கிக் கதறும்

என் சொற்களின் சத்தம்

யார் காதிலும் விழுவதாயில்லை.

அவமானங்களின் ஆடையணிந்து

நிர்வாணமாக நின்று கொண்டிருக்கிறேன்

முரண்களின் மொத்த உருவமாய் இன்று.

உடல் என்ற இந்த அறைக்குள்

உயிருடன்தான் இருக்கிறேன்

இன்னும் நான்.

ஆத்மாஜீவ் :  #அகபுத்தகம்_IB_68  : #சிநேகப்பூ