LIFE GOES ON.....

LIFE GOES ON.....

Saturday, July 27, 2013

சாத்தானும் சிறுமியும்

யூமா வாசுகியின் கவிதைத்தொகுப்பு குறித்து....
_ லதா ராமகிருஷ்ணன்

[May. 18 2013இதழ் 26 மலைகள் இணைய தளத்தில் வெளியாகியுள்ள கட்டுரை]






கல்லூரி நாட்களில், தாகூரின் கீதாஞ்சலி கவிதை கவிதைத்தொகுப்பைப் பற்றிய தனது முன்னுரையில் W.B. யேட்ஸ் என்ற புகழ்பெற்ற கவிஞர், ‘பேருந்தில் பயணமாகும்போது கீதாஞ்சலிக் கவிதைகளைப் படிப்பது தன் வழக்கம் என்றும் அப்படிப் படித்துக்கொண்டே வரும்போது ஒரு கட்டத்தில் தவிர்க்கமுடியாமல் கண்களில் நீர் நிரம்பிவிடும் என்றும் எழுதியிருந்ததைப் படித்து, ‘இது என்ன மிகையான விவரிப்பு என்று மனதில் எதிர் வினையாற்றி அதைப் பொய்யென்று நிரூபிப்பதாய் பேருந்தில் கீதாஞ்சலி கவிதை களைப் படிக்கத் தொடங்கி, ஒவ்வொரு முறையும் அதேவிதமாய் கண்களில் நீர் நிறைந்துவிடும் ஒருவித மனம் வெளுத்தல்அனுபவத்தைப் பெற்றதுண்டு. கவிஞர் யூமா வாசுகியின் சாத்தானும் சிறுமியும்கவிதைத்தொகுப்பைப் படித்தபோதும் அதேவிதமான நெகிழ்ச்சி யும் மனம் வெளுத்தலும்ஏற்பட்டது.
 நவீன தமிழிலக்கிய வெளியில் கவிதை, கதை, குழந்தை இலக்கியம், மொழிபெயர்ப்பு என பல பிரிவுகளிலும் ஆரவாரமில்லாமல் தடம்பதித்திருப்பவர் தோழர் யூமா வாசுகி. கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து இயங்கிவருபவர்; தரம் நீர்த்துப்போகாமல் இயங்கி வருபவர். அவருடைய இரவுகளின் நிழற்படம்’, ‘என் தந்தையின் வீட்டை சந்தையிட மாக்காதீர்ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகளிலிருந்து  தேர்ந்தெடுத்த கவிதைகள் இடம்பெறும் இத்தொகுப்பு சாத்தானும் சிறுமியும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள குழந்தைகளின் நலவாழ்வுக் காக மனமுருக, ஒரு ஆத்மார்த்தமான பிரார்த்தனையேபோல் குரல்கொடுக்கின்றன.
 இந்தக் கவிதைகளில் இடம்பெறும் குழந்தைகளை, அவர்களின் அற்புதக் கனவுகளை, அவை குரூரமாகக் கலைக்கப்படும் அவலத்தை, குழந்தைகளுக்கு நாம் அளித்திருக்கும் சீர் கெட்ட சமூகச்சூழலை, அதற்குள்ளாக குழந்தைகள் தங்களுக்கென்று கட்டியெழுப்பிக் கொள்ளும் மாயக்கோட்டைகளை, குழந்தைகளின் பல முகங்களை, சிரிப்பின் வாசனையை, அழுகையின் வேதனையை நாம் அன்றாடம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கி றோம்அவற்றின் மத்தியில் தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், நம்முடைய வாழ் வின் அவசரங் களில் அவற்றை நின்று நிதானித்து உள்வாங்கிக்கொள்ளப் பொழுதற்று, பொறுமையற்று, கடந்துபோய்க் கொண்டேயிருக்கிறோம். அவ்வப்போது குற்றவுணர்வின் கனம் தாங்க முடி யாமல் போவதும் நடக்கிறது. இத்தனை விஷயங்களையும் யூமா வாசுகியின் சாத்தானும், சிறுமியும்நமக்கு மிக நுட்பமாகப் புலப்படுத்துகிறார்கள். குழந்தை களின், பெரியவர்களின் பல முகங்கள் இந்தக் கவிதைகளில் துல்லியமாக வெளிப்படுகின் றன.
குழந்தைகளின் அண்மையில் குதூகலங்கொள்ளும் கவிமனம் அவர்களின் ஏமாற்றங்க ளிலும், காயங்களிலும் தீராத வலியுணர்கிறது.
 ‘பத்து வயது கூட நிரம்பாத மீனா பக்கத்து வீட்டில்
வேலைக்காரியாகப் பாடுபடுகிறாள்

அரைத்த மாவு நிரம்பிய வாளியை எங்கிருந்தோ
சுமக்கமுடியாமல் கொண்டுவருகையில்,
என் தங்கையாயிருந்து திருவிழா களித்து
பரிசுகளுடன் திரும்புவதாய் சமாதானங்கொள்வேன்
என்று தொடங்கும் தொகுப்பின் முதல் கவிதை தொடங்கி இறுதிக் கவிதை வரை, பல் வேறு சமூக அவலங்களில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகள் நம்மை மன சாட்சி யென்னும் நீதிதேவனின் முன்னிலையில் குற்றவாளிக்கூண்டில் நிறுத்தி மௌன மாய்க் கேள்வி கேட்கிறார்கள்; தீர்ப்பளிக்கிறார்கள். சமயங்களில் நம்மைக்கைபிடித்து அழைத்துச் சென்று அவர்களுக்காகவும், நமக்காகவும் நம் கண்களில் நிறைந்து வழியும் கண்ணீரை அன்போடு துடைத்துவிட்டு அதியழகாய்ச் சிரிக்கிறார்கள்!
 பூமொழி, மதுக்கடையில் உருளும் கோலிக்குண்டுகள், சாத்தானும் சிறுமியும், மாலை நேர வீடு, ஒரு மனிதன் முயலான போது, ஈரம், மற்றும், தலைப்பிடப்படாத சில கவிதைகள் என இருபது இருபத் தியிரண்டு கவிதைகளைக் கொண்ட இந்தத் தொகுப்பில் அனாவசியம் அல்லது மெலோடிராமாஎன்று சொல்லத்தக்க ஒரு வரியோ, வார்த் தையோ கிடையாது. நம் அடிமனதை ஊடுருவி மனம் வெளுக்கவழி செய்யும் கவிதைகள் இவை.
பஸ்ஸுக்குக் காத்திருக்கும் கூட்டத்திடையில்
உன் குழந்தை என் கால்களைத் தொட்டு
கை மலர்த்தும்படி செய்தாயே,
பரிதாபமாய் முகம் காட்ட அது அப்போது
எவ்வளவு பாடுபட்டது
அதைவிடவும் நீ என்னை
முகத்தில் உமிழ்ந்து கேட்டிருக்கலாம்
என்று கூறுவதிலுள்ள பரிதவிப்பை வாசக உள்ளம் ஒவ்வொன்றிலும் கண்டிப்பாக பரிவ திர்வை உண்டாக்கும்.
 ஏதொரு குழந்தையும்
எங்கோ கனவில் துடித்தழுதால்
எப்படிப் போய்த் தேற்றுவேன் கர்த்தரே
என்று எத்தனை கலங்கிப்போகிறது கவிமனம்! இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகளை வாசிக்க வாசிக்க கவிமனதின் பரிதவிப்பு நம் மனதில் பாரமாய் இறங்கிக்கொண்டே போகி றது. [இந்த மனபாரத்தை உணரவில் லையானால் நாம் மனிதனாயிருந்து என்ன பயன்?]
 ஆனால், இதே குழந்தைகளே கவிஞரின் மனபாரத்தை மயிலிறகாக்கி விடுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்!
 ‘இன்றைய பகலெல்லாம்
சஞ்சலப்பட்டுக்கொண்டிருந்தவன் யார் என்று
அகால இரவுக் கனவில்
தேடியலைந்தது ஒரு குழந்தை.
  -என்று தொடங்கும் கவிதை
  “நீ தானே?” என்றது குழந்தை.
ஆம்!என்றேன் நான்.
தூக்கச் சொல்லிக் கை விரித்தது.
அள்ளி அணைத்துக்கொண்டேன்.
கனவின் கடைசி நொடியில் ஒரே ஒரு முத்தம்.
விடிந்தது.
காலையில் மனம் தெளிந்திருந்தது
 _ என்று முடிகிறது.
 ஓவியர் மணிவண்ணனின் கைவண்ணங்கள் யூமா வாசுகியின் கவிதை களுக்கு உரிய மரியாதை செய்வதோடு தம்மளவில் தனிக்கவிதைக ளாகவே விளங்குகின்றன எனலாம்! என்றாலும், குழந்தைகளைப் பற்றிய கவிதைகள் இடம்பெற்றிருக்கும் தொகுப்பில் குழந் தைகளின் முகபாவங்களும், அசைவுகளும், இடம்பெற்றிருந்தால் நன்றாயிருந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. அப்படி இருக்கலாகாது என்று பிரக்ஞாபூர்வமாகவே முடிவெடுத்திருக் கக் கூடும் கவிஞரும் ஓவியரும் என்றும் நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
 தொகுப்பிற்கு எழுத்தாளர் கவின்மலர் அத்தனை அருமையான முன்னுரை எழுதியிருக் கிறார்! முன்னுரையின் அரசியல்குறித்து நிறைய எழுதலாம். ஆனால், கவின்மலரின் முன்னுரை அன்பும், தெளிவும் நிறைந்த ஒரு வாசக மனதிலிருந்து ஆத்மார்த்தமாக வெளிப் பட்டிருக்கிறது. 
 “உயிரை உலுக்கும் வரிகளை எழுதிவிட்டு யூமா வாசுகி அவர் பாட்டுக்குத் தன் வேலை யைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். எப்போதும் கிரீடத்தை கீழே வைக்காமல் சுமந்து கொண்டு திரிகிறவர்கள் இருக்கும் இச்சமூகத்தில் நான் எழுத்தாளன் என்கிற கர்வமோ, கவிஞன் என்கிற செருக்கோ அற்ற எளிமையான மனிதராகவே எப்போதும் இருக்கிர யூமாவை வாழ்த்தும் தகுதி எனக்கில்லை. வாசிப்பின் மீது தீராத தாகத்தை ஏற்படுத்திய யூமா வாசுகி என்கிற அற்புத மனிதருக்கு, அவரு டைய எழுத்துக்கு, அவர் அளித்திருக்கும் இந்தக் கவிதைத் தொகுப் பிற்குப் பரிசாக அல்ல…. கைமாறாக, பெரும் அன்பும், முத்தங் களும் தவிர வேரெதுவும் கைவசம் இல்லை”, என்ற கவின்மலர் முத்தாய்ப்பாக எழுதி யுள்ள வரிகள் இந்தத் தொகுப்பை வாசிக்கும் ஒவ்வொரு வாசக மனதிலும் கண்டிப்பாக எதிரொலிக்கும்!


000

No comments:

Post a Comment

comments: