LIFE GOES ON.....

LIFE GOES ON.....

Tuesday, September 19, 2017

THANK YOU FOR BEING MY FRIEND!

 THANK YOU FOR BEING MY FRIEND!


5.7.2017 
Dear Padmini Madam,
Today morning when I opened facebook it informed me that we have been friends for two years in facebook. I couldn’t help walking down the memory lane (though as a rule I don’t) and share some warm thoughts about you (not that there are cold thoughts too! There aren’t) for you are one of those very few persons who treat your fellow humanbeings with real concern and courtesy. Also, I want to write this as there may not be another occasion. (I don’t refer to death here. You know that. Incidentally, both of us never like Memorial Meetings!)
I know you won’t like me writing about you, but, I can’t help it. And you do know that I never admire anyone with some ulterior motive or with vested interest.
‘When everybody was going ga-ga over the movie ‘Sirai’ I wrote an article in Kanaiyazhi, writing against the then prevailing tendency of painting the protagonist’s husband black for refusing to accept her after she was raped, but condoning the rapist, You came to see me (I was then in a small tenement in Abhiramapuram) appreciating my stand and writing and there began our friendship. I am amazed at the way you have been a seeker always, going to the depth of the chaos and controversies of human existence. I know your immense reverence for Mahathma Gandhi and your vow not to tell any lie which you follow till date.
I remember the incident shared with me by one of our common friends that when someone asked you why you were not wearing any jewels you simply asked in a matter-of-fact tone ‘why should one wear jewels?’
Whenever we meet you will always have some social concern to share and ponder over. Never once have you spoken of your personal grievances, if there were any. I remember another anecdote that when somebody asked you regarding some trivial issue connected with your domestic life and you were not remembering, your friend said that you would always be thinking of international affairs and national affairs and hence you have no time to ponder over personal problems! I don’t remember the exact words or incident but people who know you will know how true it is!
Even if someone comes to you with some juicy gossip such as someone’s daughter eloped with someone on the day of her marriage, you would speak elaborately on how much of pain it would have caused to all concerned - so much so that the person who began talking with such glee at the sad plight of others would grow pensive, apprehensive and ashamed of herself!
It was you who told me that if anything troubles our mind we should keep that particular thought outside us and consciously stay away from entertaining that thought. ‘Easier said than done’ I thought at first but all these years this ‘therapy’ has really helped me.
You never like sweeping generalizations. A husband and wife having happy married life for six years and then growing apart means, how can we call the marriage a failure as a whole?’ you would muse often.
More than three decades ago we joined a social movement called SWACHID (soldiers of war against corruption, hunger, ignorance and disease) founded by Mr. Kasthurirangan, writer and founder- editor of Kanaiyazhi and till I moved to Saidapet in 1990 we were being active members of the Movement. And, you have always been doing some social work or other, helping someone or other, with ‘nil’ publicity or pomposity.
And, what you and your friends are doing to the children of the downtrodden families studying in Chennai Corporation Schools is phenomenal. With your focus solely on enabling the children to have the best possible education in their early stage of life, you and your friends have started Sri Ramacharan Charitable Trust and have taken up introducing Montessori method of Teaching in the primary classes in quite a number of such outlets. Despite having to face so many hurdles and adversities on the way, your focus never once shifted and you have motivated your 50+ teachers also to have their focus on the downtrodden children and their well-being. I have often heard you say sadly that the political parties which claim to work towards the uplift of the downtrodden should take more interest in ensuring quality education and quality sanitation to these children.
Your initiative is worth mentioning, to say the least, and I salute your good self, your friends, Trustees and members of your esteemed organization and last but not the least your committed teachers for this visionary initiative of yours.
You always seek Truth in everything. It is your way of living. You are not conscious of it but you are a seeker always as I have mentioned at the start. You have always been engaging in a friendly dialogue and discussion with people. But, my only request to you is when you post something on your timeline, be specific about why you post it and what is your stand with regard to the statement posted by you. I know you don’t like ambiguity in poems. Then, why you choose to be ambiguous in your posts? For instance your recent post on the 'never took place meeting’ between ‘Gandhi and Ramana Maharishi’ you could have been more explicit and specific about the intensity and expanse of the statement of those two great men. Otherwise it would give rise to unnecessary comparison and condemnation of one of the two or both in some way or other.
We have been friends for over 30 years now. When I was 29 years of age you were exactly twice my age. Now I am 59 going to be 60 ( I have never liked writer Shoba De and have always considered her to be superficial but when she observed in one of her articles that in the present day 60 years of age means 40 years of age I loved her with all my heart!) and you must be 85 or so now. But, age has never been a constraint in our friendship and we have never felt any communication gap. There would be difference of opinion now and then( like you would say that if a profound statement is made we should concentrate on what is said than who said it and I would say that who says it also matters equally) but we have always agreed to disagree, allowing each other’s right to differ, not like the ‘ever-increasing pseudo progressives’ who look down on all others and take extra care to have a sarcastic smile spread on their countenance, thinking in all ignorance that they alone are right, brave and what not and they alone have the right to speak on certain issues, and, what is worse, decry people of merit by calling them names such as ‘barking bosses’, ‘fiddling fools’ 'middle-class morons' and what not(thereby exposing their own caliber), knowing well how words have the power to cause havoc in a society.
When I am typing this, my mother who is 81 is sleeping. Such a brave lady. She doesn’t read or write poetry but she makes it a point to visit some temple or other everyday. Once(long back) I asked her with the typical sarcasm of a pseudo intellectual ‘ Why do you have to go to temple everyday? Afterall god is one, if at all there is a god”. She merely said, “What books are for you, temples are for me” and ended the conversation. After several days she told me how for a woman in her late thirties (when my father died she was 38 or so) temple is a safe and convenient place to go and sit and that she can sit and talk with other women like her there and when she sees other people suffering in life but going on with grit and determination it strengthened her will-power and belief in life and that she went to the temple not to demand anything from god but to thank god for keeping her mentally and physically strong and in a position to look after her two children). So what if she is not reading or writing poems? My Mother is a poignant poem!
So are you, my dear friend Padmini Madam. Whenever I speak to you and my mother I will be constantly reminding myself that I should not take you for granted just because you are close to me.
You have always been an ardent lover of books - Jayakanthan, Bertrand Russel, Mani Bhaumik, Bharathiar, Thich Nhat Hanh, Quantum theory, Ramayana, Gandhi's Sathya Sodhanai and many more are your favourites!
And you have also written several real good poems. But, you keep them hidden somewhere, fearing that your friends would publish them! When you were in your seventies you attended a computer class and learnt the basics of computer operation. Now you are quite at ease with computer and android phones! You are never conscious of your worthy lineage. You are never overawed by power, position, assets and all the rest.‘We should lead a meaningful life and leave without a trace’ you would always say. You should live long and healthy for the wellbeing of many downtrodden children.
Lots more to write. But, let me finish now with a poem of mine included in one of my poem-collections (மற்றும் சில திறவாக் கதவுகள், (மகிழம் வெளியீடு, 2005) which I have dedicated to you years back.
THANKS FOR BEING MY FRIEND MADAM.
affectionately
latha
நெல்லிக்கனி
அகலிகையின் அடிபணிந்த ராமனை அறிமுகம் செய்தாய்.
ஜானகியின் கரம் பற்றிக் கானகமெங்கும் திரிந்த
காதல் மணாளனைப் பரிச்சயமாக்கினாய்.
நாதவெளியில் மிதக்கும் நற்றவம் கற்றுத் தந்தாய்.
பாதிப்பாதியாய் ஆளுக்கொரு முனையிலிருந்து
இழைபிரித்த கனவுச்சிடுக்குகள்நனவு முடிச்சுகள் நிறையவாய்.
சிக்கவிழ்த்தோம் சில மார்க்கங்களின் திக்குகளை.
ஒருபோதும் அதிராத உன் அடிமனக் குரல் எனக்கொரு
பிடிமானமாய்.
அவரவர் வெந்தழலுக்குள் கனன்றபடி
நந்தலாலாவைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்டோம்.
நிறைமாத கர்ப்பிணியின் எதிர்பார்ப்பும் குறைப்பிரசவக் கையறு
நிலையுமாய்
நம்முடைய கலந்துரையாடல்கள்
மூன்று புள்ளிகளோடே முற்றும் திறம் வரமாய்ப் புரியப்
பெருகுமாக் கடலொரு பரிசாய் உனக்கு என்றும்.
(’பத்மினி மாடம்க்கு)

 THE JOY OF CARING AND SHARING
You introduced to me the Rama who fell at the feet of Akaligai reverentially;
You made me get acquainted with the Rama, the dear husband of Janaki who wandered all over the forest holding her hand all too lovingly;
You taught me the blessed state of floating in the musical space;
The entangled dreams and knots of thoughts and memories that we have untied strand by strand with each holding one end are indeed too many;
We unraveled the directions of several routes
Your ever serene interior voice has provided a sustaining support to me
With each of us burning in one’s own raging fire
We befriended Nandalala and made him our own.
The way our dialogues would come to a close with three dots….
proving a boon
The ever-swelling ocean
being a gift to you on and on .



அன்புமிக்க பத்மினி மேடம்,


7.2017
அன்புமிக்க பத்மினி மேடம்,


இன்று காலை நான் ஃபேஸ்புக்கைத் திறந்தபோது நாமிருவரும் அதில் நட்பினராகி இரண்டு வருடங்களாகிவிட்டதாக ஃபேஸ்புக் அறிவித்திருந்ததுஅதைப் படித்ததும்  நினைவுப்பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்து, (பொதுவாக அப்படிச் செய்வது என் வழக்கமில்லைஉங்களோடான நட்பு குறித்த சில இதமான எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதை (அப்படியானால் இதமற்ற கணங்களும் உண்டு என்று அர்த்தமில்லைநம் நட்பில் அப்படி எதுவும் இருந்ததில்லை!) என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லைஏனெனில்சக மனிதர்களை நிஜமான அக்கறையுடனும் மரியாதையுடனும் அணுகும்மிகச் சில மனிதர்களில் நீங்களும் ஒருவர்மேலும்இதை நான் எழுத விரும்பியதற்கு இன்னுமொரு காரணம் - இதுபோல் இன்னுமொரு தருணம் வாய்க்காமலே போய்விடக்கூடும். (நான் மரணத்தைப் பற்றிப் பேச வில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்நம் இருவருக்குமே அஞ்சலிக்கூட்டங்கள் உவப்பானதாக இருப்பதில்லை!)
உங்களைப் பற்றி நான் எழுதுவதை நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்ஆனால்என்னால் எழுதாமலிருக்க முடியவில்லைநான் உள்நோக்கத்தோடுசுயலாபத்திற்காக ஒருவரைப் பாராட்டமாட்டேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்.
‘’சிறை’ திரைப்படம் குறித்து எல்லோரும் பரபரப்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த சமயம்நான் கணையாழியில்அந்தக் கதையில் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு ஆளாகும் பெண்ணை ஏற்க மறுத்து அவளை துரத்திவிடும் கணவனை வில்லனாக சித்தரித்து (அவனும் சமூக நியமங்களால் கட்டமைக்கப்பட்டவன்தானே என்பதைக் கணக்கிலெடுத்துக்கொள்ளாமல்அந்தப் பெண்ணை பாலியல் பலாத்காரம் செய்தவனை மேலானவ னாகச் சித்தரிக்கும் போக்கை எதிர்த்து ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தேன்அதைப் படித்துவிட்டு நீங்கள் என்னைப் பார்க்க வந்தீர்கள்(அப்பொழுது நான் சென்னை அபிராமபுரத்தில் ஒரு சிறிய வாடகைவீட்டில் குடியிருந்தேன்). என் கட்டுரையையும்அதில் நான் முன்வைத்திருந்த கோணத்தையும் பாராட்டினீர்கள்அன்று தொடங்கியது நம் நட்பு.
உங்களிடமிருக்கும் தீராத் தேடலும்சக மனிதர்களுடன் – தெரிந்தவர்கள்தெரியாதவர்கள் _ இடையறாது உரையாடல் நிகழ்த்துவதில் உங்களுக்கு இருக்கும் ஆர்வமும்மனித இருப்பின் அழிவுகள்அலைக்கழிப்புகள்கனவுகள்கலவரங்களின் அடியாழத்திற்குச் சென்று பார்க்கும் உங்கள் முடிவற்ற அலசலும் என்னை மலைத்துப்போக வைக்கிறதுமகாத்மா காந்தி மீது உங்களுக்கிருக்கும் அளப்பரிய மரியாதையை நானறிவேன்வாழ்க்கையில் முடிந்தவரை பொய்யே சொல்லக்கூடாது என்ற கொள்கையை நீங்கள் இன்றுவரை கடைப்பிடித்துவருவதையும் நானறிவேன்.
நம்மிருவருக்கும் பொதுவான தோழியொருவர் பகிர்ந்துகொண்ட செய்தி நினைவுக்கு வருகிறதுயாரோ உங்களிடம் “நீங்கள் ஏன் நகையே அணிவதில்லை?” என்று கேட்டபோதுநீங்கள் அளித்த பதில் – ”ஏன் அணியவேண்டும்?”
நாம் சந்திக்கும்போதெல்லாம் ஏதாவதொரு சமூக அநீதிபிரச்னைநடப்பு குறித்து அக்கறையும் கவலையுமாய் அலசியாராய்ந்து பேசுவீர்கள்ஒருமுறைகூட உங்கள் தனிப்பட்ட பிரச்னை என்று எதையுமே (அப்படி ஏதேனும் இருக்குமெனில்நீங்கள் பேசியதேயில்லைஇன்னொரு நிகழ்வு எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறதுஒருமுறை உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒருவர் உங்களிடம் உங்கள் குடும்பம் தொடர்பாக ஏதோ அற்பக் கேள்வியைக் கேட்டு ‘தெரியாதே’ என்று நீங்கள் சொன்னதற்கு, ‘இதுகூட நினைவில்லையா  என்று கேட்டபோது உங்கள் தோழியொருவர், ‘பத்மினிக்கு மானுடந்தழுவியசர்வதேசதேசியமாநிலப் பிரச்னைகள்தான் நினைவிருக்கும்இதெல்லாம் இருக்காது’ என்று குறிப்பிட்டார்எனக்கு அந்த வாசகங்களை சரியாக நினைவுகூர முடியவில்லைஆனால் உங்களை அறிந்தவர்கள் அந்தக் கூற்று எத்தனை உண்மையானது என்று அறிவார்கள்!
யாரேனும் உங்களிடம் வந்து தெரிந்தவர் அல்லது உறவுக்காரர் ஒருவருடைய மகள் திருமண தினத்தன்று இன்னொருவனோடு ஓடிப்போய்விட்டதாக கண்கள் பளபளக்க மகிழ்ச்சியோடு வம்புபேச முன்வந்தால்அந்த விஷயத்தைஅதில் சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு ஏற்படும் உளைச்சலைஅத்தகைய சம்பவம் யார் வீட்டிலும் நேரக்கூடும் என்ற உண்மையை அகல்விரிவாக நீங்கள் பேசவம்புபேசத் தொடங்கியவர் கவலையும்பீதியுமாய் அவமானமாய் உணரும்படியாகிவிடும்!
ஒரு விஷயம் நம் மனதை அலைக்கழிக்கிறதென்றால் அந்த விஷயத்தைப் பிரக்ஞாபூர்வமாக மனதிலிருந்து தள்ளிவைத்துவிட வேண்டும் என்று   நீங்கள்தான் என்னிடம் சொன்னீர்கள். ‘சொல்வது எளிது,’ என்று முதலில் நான் இடக்காக நினைத்துக்கொண்டாலும்இத்தனை வருடங்களில் இந்த ‘சிகிச்சை’ எனக்கு உண்மையாகவே நிவாரணமளித்திருக்கிறது.
எந்தவொரு விஷயத்தைப் பற்றியும் பொதுப்படையானமேலோட்டமான கருத்துரைப்பது உங்களுக்குப் பிடிக்காது

.ஐந்தாறு வருடங்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த பின் கணவன் - மனைவிக்கு இடையே கருத்துவேறுபாடு ஏற்பட்டுப் பிரிவு ஏற்படுமெனில் அந்தத் திருமணமே தோல்வி என்று ஒட்டுமொத்தமாக எப்படி முத்திரை குத்த முடியும்?” என்று நீங்கள் அடிக்கடி கேட்பதுண்டு.
இருபது வருடங்களுக்கும் முன்னால் ஸ்வச்சித் (SWACHID _ soldiers of war against corruption, hunger, ignorance and disease) என்ற பெயர் கொண்ட சமூகநல இயக்கம் கணையாழியின் நிறுவனரும் எழுத்தாளருமான திரு.கஸ்தூரி ரங்கனால் துவங்கப்பட்டதுநான் 1990இல் மேற்கு சைதாப்பேட்டைக்கு குடிபெயரும்வரை நாம் அதில் முனைப்பான உறுப்பினர்களாகச் செயல்பட்டுவந்தோம்நீங்கள் எப்பொழுதுமே ஏதாவதொரு சமூகப்பணியில் உங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டவண்ணமேஉங்களால் முடிந்த உதவிகளைப் பிறருக்குச் செய்தவண்ணமேவிளம்பரமோதம்பட்டமோ அறவே கிடையாது.
நீங்களும் உங்கள் நட்பினரும் சமூகத்தின் நலிந்த பிரிவுகளைச் சேர்ந்தசென்னை மாநகராட்சி மழலையர் வகுப்புக்குழந்தை களுக்குச் செய்துவரும் பணி போற்றத்தக்கதுநகரின் சில அரசுப் பள்ளிகளில் அந்த ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு தரமான மாண்டிசோரி கல்வி கிடைக்க உங்கள் சேவை நிறுவனமான ஸ்ரீ ராமசரண் அறக்கட்டளை மூலம் வழிசெய்திருக்கிறீர்கள்இந்தப் பணியை மேற்கொள்வதில் நீங்கள் எதிர்கொண்ட இடையூறுகள்அவமானங்கள்சிக்கல்களை நானறிவேன்ஆனாலும்உங்கள் எண்ணம்சிந்தனை முழுக்க அந்தக் குழந்தைகளுக்குத் தரமான கல்வி கிடைக்கவேண்டும் என்பதிலேயே இருந்ததுஅந்தப் பள்ளிகள் சிலவற்றில் உங்கள் 50+ ஆசிரியைகள் மாணாக்கர்களுக்கு தமிழ்மொழியைப் பிழையறப் பேசவும்எழுதவும் கற்றுத்தந்தார்கள்உங்கள் அறக்கட்டளையைச் சேர்ந்த ஆசிரியைகளுக்கும் உங்களுடைய சமுதாயப் பணியில் உத்வேகத்தோடு பணீயாற்றும் புரிதலையும் கடமையுணர்வையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்சமுதாயத்தின் அடித்தட்டு மக்களுக்காகப் போராடுவதாகச் சொல்லும் அரசியல் கட்சிகள் அந்தப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த குழந்தைகளுக்கு தரமான கல்வி கிடைப்பதையும்தரமான சுகாதாரச் சூழல் கிடைப்பதையும் உறுதிசெய்ய போதிய கவனம் செலுத்துவதில்லையேஇந்தப் பள்ளிகளை அந்தக் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகள் அடிக்கொருதரம் வந்து பார்வையிடலாம்,, எவ்வளவோ செய்யலாம் என்று நீங்கள் அடிக்கடி வருந்திக் கூறுவதுண்டு.
உங்களுடைய இந்தப்பணி மிகவும் முக்கியமானதுநாளைய தலைமுறையின் நலனை மனதில் கொண்டு மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் இந்தத் தொலைநோக்குப் பார்வையுடைய பணிக்காக உங்களுக்கும்உங்கள் தோழியர்க ளுக்கும்ஸ்ரீராமசரண் அறக்கட்டளை நிறுவனர்களுக்கும்உங்கள் ஆசிரியர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
நீங்கள் எதிலும்எல்லாவற்றிலும் உண்மையைத் தேடுபவர்அதுவே உங்கள் இயல்பாகவாழ்நெறியாக இருக்கிறதுஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல்எப்பொழுதுமே வாழ்வு குறித்த ஒரு தீவிரத் தேடல் உங்களிடம் இருந்துகொண்டேயிருக்கிறதுஎல்லா நேரமும் சக மனிதர்களுடன் அல்லது உங்களுடனேயே இடையறாது உரையாடிக்கொண்டேயிருக்கிறீர்கள்என்னுடைய ஒரே வேண்டுகோள் – உங்கள் ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் நீங்கள் ஏதேனும் நிலைத்தகவல் தரும்போது அது பூடகமாக இல்லாதபடி பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்அந்த நிலைத்தகவலை ஏன் வெளியிடுகிறீர்கள்அது குறித்த உங்கள் பார்வை என்ன என்பதை ஓரளவுக்கேனும் தெளிவுபடுத்துங்கள்பூடகமாகப் பேசும் கவிதைகள் உங்களு உவப்பானதல்ல என்று எனக்குத் தெரியும்அப்படியிருக்கும்போது உங்கள் நிலைத்தகவல்களை மட்டும் ஏன் பூடகமானதாக வெளியிடுகிறீர்கள்உதாரணமாகசமீபத்தில் நீங்கள் வெளியிட்டுள்ள ‘நிகழாத சந்திப்பில்’ காந்தியும் ரமண மகரிஷியும் பேசிய குறிப்புஅவ்விரு மகத்தான மனிதர்களின் அந்த வாசகங்களின் ஆழத்தையும் விரிவையும் எடுத்துக்காட்டுவதாய்தெளிவுபடுத்துவதாய் நீங்கள் இன்னும் குறிப்பாகதுல்லியமாக அவை குறித்துப் பேசியிருக்கலாம்அப்படிச் செய்யவில்லை யானால் அந்த இரு மனிதர்களையும் ஒப்புநோக்கல்மதிப்பழித்தல் போன்ற தேவையில்லாத வேலைகளுக்கு வழிவகுப்பதாகிவிடும்
நாம் நட்பினராகி ஏறத்தாழ 30 வருடங்களுக்கும் மேலாகிறதுஎனக்கு 29 வயதான சமயம் உங்களுக்கு 58. இருமடங்குஇன்று நான் 59இலிருந்து 60க்குப் பொகிறேன்.(அல்லதுபோயாகிவிட்டதோஎனக்கு ஷோபா டேயின் எழுத்துகள் பிடிக்காதுமேலோட்டமான வையாகத் தோன்றும்ஆனால் அவர் ஒரு கட்டுரையில் இன்றைய உலகில் 60 வயது என்பது கடந்த உலகின் 40 வயதிற்குச் சமம் என்று குறிப்பிட்டிருந்ததைப் படித்தபோது அந்த எழுத்தாளர் மேல் எனக்கு அன்பு பெருகியது!) உங்களுக்கு இப்போது 85, 86 வயதிருக்க லாம்ஆனால்வயதென்பது நம் நட்பில் என்றுமே முட்டுக்கட்டையாக   இருந்ததில்லைதலைமுறை இடைவெளியை நாம் என்றுமே உணர்ந்ததில்லைஅவ்வப்போது கருத்து வேறுபாடு தோன்று வதுண்டு (எடுத்துக்காட்டாகநீங்கள் எவரொருவர் ஒரு நல்ல கருத்தைக் கூறினாலும் ‘யார் கூறினார்கள்’ என்று பார்ப்பதை விட்டு கருத்தின் மேன்மையை கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பீர்கள்நான்எந்தக் கருத்தானாலும் யார் சொல்கிறார்கள் என்பதும் சம அளவு முக்கியமானது என்பேன்.) ஆனால் நாம் என்றுமே மற்றவர் கருத்திற்குஅப்படி வேறுபட்ட கருத்துரைக்க மற்றவருக்குள்ள உரிமைக்கு மதிப்பளித்திருக்கிறோம்சில (தற்போது அதிகரித்துவரும்) ‘போலி அறிவுசாலிகளைப் போல் மாறுபட்ட கருத்துடையவர்களைக் கேவலமாகப் பார்த்துபேசிமுகத்தில் எல்லாநேரமும் ஓர் இளக்காரஅதிமேதாவிப் புன்சிரிப்பைப்படரவிட்டபடிநமக்கு மட்டுமே எதைப் பற்றியும் கருத்துரைக்க உரிமையும் தகுதியும் இருக்கிறதுமற்றவர்க ளெல்லாம் முட்டாள்கள் என்ற நினைப்போடு ஒருவரை யொருவர் மட்டம்தட்டிக்கொண்டதில்லைவார்த்தைகளுக்கு எத்தகைய அழிவாற்றல் உண்டு என்று தெரிந்திருந்தும்பிறர் மதிக்கும் தரமான மனிதர்களை ’மூஞ்சூறு முதலாளிகள்’,’ முனகும் முதலைகள்’, ’முட்டாள் கோட்டான்கள்’, நடுத்தர வர்க்க நாய்கள்’ என்றெல்லாம் அடைமொழி சூட்டி மதிப்பழிக்க முனைவதில்லை. (அப்படிச் செய்பவர்கள் தங்கள் செயலின் மூலம் வெளிப்படுத்துவது தங்கள் தராதரத்தையே.)
இந்த மடலை நான் கம்ப்யூட்டரில் ’டைப்’ செய்துகொண்டி ருக்கும்போது என்னுடைய அம்மா இதோ உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். , அவருக்கு 81 வயதாகிறதுதுணிச்சலான பெண்மணிஅவர் கவிதை வாசிப்பதோ எழுதுவதோ கிடையாதுஆனால்தினசரி அருகிலுள்ள கோவில்களுக்குச் செல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்ஒருமுறை (பல வருடங்களுக்கு முன்புஅச்சு அசலான போலி அறிவுசாலியாய் நான் அவரிடம் கேட்டேன்: “கடவுள்அப்படி ஒருவர் இருப்பாரெனில்அவர் ஒருவரே என்னும்போது நீ ஏன் தினமும் வேறு வேறு கோவில்களுக்குச் செல்கிறாய்?” “உனக்குப் புத்தகங்கள் எப்படியோஎனக்குக் கோவில்களும் அப்படியே” என்று மட்டும் சொல்லி முடித்துக்கொண்டார்பிறகுசில நாட்கள் கழித்து, ”நாற்பது வயதை எட்டாத நிலையில் ஒரு பெண் (என் அப்பா இறந்த போது அம்மாவுக்கு 38 வயது இருக்கும்பாதுகாப்பாய் அமர்ந்துகொள்ள முடிந்த இடம் கோயில்அங்கே என்னைப்போன்ற பல பெண்களைப் பார்க்க முடியும்பல்வேறு சிரமங்களிலும் துயரங்களிலும் எதிர்நீச்சல் போட்டு அவர்கள் வாழ்வதைப் பார்த்து எனக்கும் வாழ்வில் நம்பிக்கையும் உத்வேகமும் பிறக்கும்நான் கோயிலுக்குச் செல்வது ’இதைத் தா அதைத் தா’ என்று கடவுளைக் கேட்க அல்லஎன் இரு குழந்தைகளையும் பார்த்துக்கொள்ள உதவியாய் எனக்கு மனவலிமையும் உடல் நலனும் இருக்கும்படி செய்ததற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றிசெலுத்தத்தான்”, என்று எடுத்துரைத்தார்என் அம்மா கவிதை எழுதாவிட்டால் என்னவாசிக்காவிட்டால் என்னஅவரே ஓர் அதிநுட்பமான கவிதை!
நீங்களும் அப்படித்தான் பத்மினி மேடம்உங்களிடமும் என் அம்மாவிடமும் நான் பேசும்போதெல்லாம்நீங்கள் எனக்கு நெருக்கமானவர்கள் என்பதாலேயே உங்களை ‘take it for granted’ தோரணையில் நடத்திவிடக்கூடாது என்ற நினைப்பு எனக்குள் இருந்துகொண்டேயிருக்கும்.
நீங்கள் எப்பொழுதுமே புத்தகங்களை நேசிப்பவர்தீவிர வாசிப்பாளிபலவகையான நூல்களையும்அவற்றில் உண்மையும் சாரமும் இருக்குமெனில்வாசிப்பவர்ஜெயகாந்தன்பாரதியார்காந்தியின் சத்திய சோதனைமணி பௌமிக்பெர்ட்ராண்ட் ரஸ்ஸல்க்வாண்ட்டம் தியரிராமாயணம் Thich Nhat Hanh இன்னும் எத்தனையோ உங்கள் மனதுக்குப் பிடித்த நூல்கள் உள்ளன. 80, 90களில் நீங்கள் தமிழ் இலக்கிய இதழ்களை நிறையவே வாசிப்பவராக இருந்திருக்கிறீர்கள்இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கும் செல்வீர்கள்.
நீங்கள் சில நல்ல நவீன கவிதைகளும் எழுதியிருக்கிறீர்கள்உங்கள் நட்பினர் யாராவது அவற்றைப் பிரசுரித்துவிடுவார்களோ என்று அஞ்சி அவற்றை எங்கோ ஒளித்துவைத்திருக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்உங்களுக்கு எழுபது எழுபத்தியைந்து வயதிருக்கும்போது கணினி வகுப்பு மையத்தில் சேர்ந்து அடிப்படை கணினி இயக்கம் கற்றுக்கொண்டீர்கள்இன்று நீங்கள் கம்ப்யூட்டரிலும்ஆண்ட்ராய்ட் கைபேசியிலும் இயல்பாய் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
உங்களுக்கு உங்களுடைய மதிப்பார்ந்த முன்னோர் குறித்த கர்வமோபிரக்ஞையோ என்றுமே இருந்ததில்லைஅந்தஸ்துஅதிகாரம்செல்வம்செல்வாக்கு – இவையெல்லாம் உங்களை என்றுமே பிரமிக்கவைத்ததில்லை. ‘நாம் அர்த்தமுள்ள வாழ்வு வாழ்ந்து சுவடற்றுச் சென்றுவிடவேண்டும்’ என்று நீங்கள் எப்போதுமே கூறுவீர்கள்உங்கள் நட்பினருக்காகவும்அறக்கட்டளைப் பணிகளுக்காகவும்அர்ப்பணிப்புள்ள ஆசிரியைகளுக்காகவும்அடித்தட்டுமக்களின் குழந்தைகளுடைய நலவாழ்வுக்காகவும் நீங்கள் நீண்டகாலம் நலமாக வாழவேண்டும்.
எழுதுவதற்கு இன்னும் எவ்வளவோ உள்ளதுஇப்போதைக்கு முடிக்கிறேன். 2005இல் வெளியான என் கவிதைத்தொகுப்பில் உங்களுக்கு நான் சமர்ப்பணம் செய்திருக்கும் கவிதையொன்று இதோ.
உங்கள் தோழமைக்கு நன்றிபத்மினி மேடம்.
அன்புடன்
லதா
நெல்லிக்கனி
அகலிகையின் அடிபணிந்த ராமனை அறிமுகம் செய்தாய்.
ஜானகியின் கரம் பற்றிக் கானகமெங்கும் திரிந்த
காதல் மணாளனைப் பரிச்சயமாக்கினாய்.
நாதவெளியில் மிதக்கும் நற்றவம் கற்றுத் தந்தாய்.
பாதிப்பாதியாய் ஆளுக்கொரு முனையிலிருந்து
இழைபிரித்த கனவுச்சிடுக்குகள்நனவு முடிச்சுகள் நிறையவாய்.
சிக்கவிழ்த்தோம் சில மார்க்கங்களின் திக்குகளை.
ஒருபோதும் அதிராத உன் அடிமனக் குரல் எனக்கொரு
பிடிமானமாய்.
அவரவர் வெந்தழலுக்குள் கனன்றபடி
நந்தலாலாவைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்டோம்.
நிறைமாத கர்ப்பிணியின் எதிர்பார்ப்பும் குறைப்பிரசவக் கையறு
நிலையுமாய்
நம்முடைய கலந்துரையாடல்கள்
மூன்று புள்ளிகளோடே முற்றும் திறம் வரமாய்ப் புரியப்
பெருகுமாக் கடலொரு பரிசாய் உனக்கு என்றும்
.
(’
பத்மினி மாடம்க்கு)